مى دانيد چه كسى جلو عذاب الهى را گرفته است ؟

 خيال مى كنيد در مقابل اين همه دروغها، غيبتها، رباخواريها، دنيا پرستى ها و بى حجابيها و چون حيوانات بخاطر دنيا به جان هم افتادنها و همچنين بى حرمتى به كلام خداوند يعنى قرآن و بى اعتنا بودن به امام زمان عليه السلام عذاب ندارد. به خدا قسم در مقابل اين اعمال ما بايد از آسمان سنگ ببارد.
مى دانيد چه كسى جلو اين عذاب الهى را گرفته است ؟ آرى آن دعاهاى شبانه روزى امام زمان عليه السلام ماست . آخر چقدر بى انصافى و چقدر بى معرفتى ! چرا ما به فكر آن حجت الهى نيستيم ؟ تا كى در حضورش مرتكب عصيان مى شويم و به عنوان يك شيعه بجاى اين كه زينت آقا امام زمان عليه السلام باشيم . با اعمالمان دل پاك و مطهرش را به درد مى آوريم ؟
از آنجا كه اين آخرين حجة الهى چون آباء و اجدادش مهربان و رئوف و با گذشت است ، بجاى نفرين بر ما باز هم دعا مى كند. شما را به خدا آيا دور از انصاف نيست كه آن گوهر پاك ولايت صبح تا شب به فكر ما باشد ولى ما گنهكاران از ياد او غافل باشيم ؟ در صورتى كه مى دانيم هيچ عملى به درگاه پروردگار بدون نداشتن ولايت امام زمان عليه السلام مورد قبول خداوند نيست .

آثار كوتاهى در جهاد اكبر

اگر انسان در جنگ بيرون ظفرمند شود و در جهاد اكبر كه جنگ درون است، پيروز نگردد، با خطر انحراف و ارتداد از ولايت مواجه است. آنچه از ناحيه معصوم(عليه‏السلام) رسيده كه «ارتد الناس الا ثلاثة‏» ناظر به همين است. اين ارتداد، ارتداد از اصل دين نيست، بلكه ارتداد از ولايت و رهبرى على بن ابيطالب (سلام الله عليه) است.

از سوى ديگر، خونى كه بعد از رحلت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم از مسلمانان بر زمين ريخت، خيلى بيش از خونى بود كه در زمان خود آن حضرت صلى الله عليه و آله و سلم در جهاد با كفار ريخته شد! چون آنان جهاد اصغر كرده بودند و تنها در اين فكر بودند كه با دشمن بيرونى بجنگند و آنان را از سرزمين خود برانند، ولى جهاد اكبر را فراموش كرده بودند; در حالى‏كه مسئله «قاسطين‏» و «ناكثين‏» و «مارقين‏» نياز به جهاد اكبر داشت.

اشخاصى مانند طلحه و زبير در جنگهاى اسلامى و جهاد اصغر شركت مى‏كردند، ولى هنگامى‏كه اميرالمؤمنين(سلام الله عليه) به مقام خلافت رسيد، چون ديدند آن حضرت، اهل بذل و بخشش بيجا نيست او را رها كردند و نصيحت امام معصوم در آنان اثر نكرد.

مرد كيست؟

ابوسعيد را گفتند: كسى را مى‏شناسيم كه مقام او آن چنان است كه بر روى آب راه مى‏رود . شيخ گفت: كار دشوارى نيست؛ پرندگانى نيز باشند كه بر روى آب پا مى‏نهند و راه مى‏روند.
گفتند: فلان كس در هوا مى‏پرد. گفت: مگسى نيز در هوا بپرد.
گفتند: فلان كس در يك لحظه، از شهرى به شهرى مى‏رود . گفت: شيطان نيز در يك دم، از شرق عالم به مغرب آن مى‏رود. اين چنين چيزها، چندان مهم و قيمتى نيست . مرد آن باشد كه در ميان خلق نشيند و برخيزد و بخسبد و با مردم داد و ستد كند و با آنان در آميزد و يك لحظه از خداى غافل نباشد.

پيروزى در جهاد اصغر و اكبر

در مسائل درون نيز، گاهى انسان در مسائل فكرى، بين دو فكر و در امور گرايشى، بين دو خواهش سرگردان مى‏شود. انسان همان گونه كه در بخش انديشه، بايد حق را از باطل و صدق را از كذب جدا كند، در بخش گرايش هم بايد خواهشهاى صحيح را از خواهشهاى باطل تفكيك كند. گاهى دو فكر متفاوت در دو انسان وجود دارد; ولى گاهى دو فكر و راى، در يك شخص ظهور مى‏كند و شخص واحد، مردد بين دو انديشه مى‏شود. در اين ميدان وسيع، اگر هدف انسان اين باشد كه حق را بفهمد و در اين هدف، تيره و تاريك نباشد، ذات اقدس اله او را راهنمايى مى‏كند تا «رشد» را از «غى‏» باز شناسد.

حلوا، به قيمت گزاف

پسرك بيچاره، پارس مى‏كرد و حلوا مى‏گرفت و همين طور هر دو به كار خود ادامه دادند تا نان و حلوا تمام شد و هر دو رفتند كه به درس استاد برسند.
شبلى در همه اين مدت، مى‏نگريست و مى‏گريست . دوستانش كه او را در گوشه مسجد يافته بودند، كنارش نشستند و از علت گريه او پرسيدند .شبلى گفت: ببينيد كه طمع چه بر سر مردم مى‏آورد!اگر اين كودك فقير، به همان نان خشك خود قناعت مى‏كرد و به حلواى ديگرى، طمع نمى‏بست، سگ ديگران نمى‏شد و خود را چنين خوار نمى‏كرد!

جهاد اصغر، مقدمه جهاد اكبر

بدترين دشمن سعادت و رستگارى آدمى، نفس خودبين و هوس‏مدار اوست، و انسان سالك براى دستيابى به مقصد بايد اين مانع بزرگ راه سير و سلوك را از ميان بردارد. اميرالمؤمنين (عليه‏السلام) ستيز با هواى نفس را راس هرم دين معرفى مى‏كند: «راس الدين مخالفة الهوى‏» ^.

قبل از مبارزه با دشمن بيرون، بايد در سايه تهذيب نفس دشمن درون را رام كنيم; زيرا جهاد اكبر مقدم بر جهاد اصغر است، گرچه جهاد اصغر، مقدمه جهاد اكبر است; زيرا همان نسبتى كه بين تعليم و تزكيه هست، بين جهاد اصغر و اكبر هم برقرار است. قرآن كريم در برخى موارد، تزكيه را قبل از تعليم نام مى‏برد.

چه نوع آمادگى براى رسيدن به حكومت عدل جهانى لازم است ؟

بهاى حقيقت

شبلى نزد جنيد بغدادى رفت و گفت:   گويند گوهر حقيقت، نزد تو است. آن را يا به من بفروش و يا ببخش.   جنيد گفت: اگر بخواهم كه بفروشم، تو بهاى آن را ندارى و از عهده پرداخت قيمت آن بر نمى‏آيى . و اگر بخواهم كه آن را رايگان به تو دهم، قدر آن را نخواهى دانست؛ زيرا:

هر كه او ارزان خرد، ارزان دهد       گوهرى، طفلى به قرصى نان دهد

شبلى گفت:   پس تكليف من چيست؟   
گفت:   در صبر و انتظار باقى بمان و بر اين درد، بسوز و بساز تا شايسته آن شوى، كه چنين گوهرى را جز به شايستگان و منتظران صادق و دلخسته ندهند.  

  - برگرفته از: تذكرة الاولياء، ص 615

جنگ عقل و عشق

اهل معرفت مى‏گويند جهاد سه قسم است:  «جهاد اصغر» كه انسان در بيرون هستى خود با دشمن مهاجم مى‏جنگد. از اين بالاتر، «جهاد اوسط‏» است كه در صحنه نفس، بين رذيلتها و فضيلتها نزاع و تهاجم وجود دارد و انسان مى‏كوشد در جنگ بين فجور و تقوا و حرص و قناعت، و جهل و عقل و...، فضيلت را فاتح كند; يعنى، آنچه در علم اخلاق و فن تهذيب نفس، به «جهاد اكبر» موسوم است نزد اهل معرفت، جهاد اوسط است.

اما «جهاد اكبر» نزد اهل معرفت، همان جنگ عقل و عشق است; كسى كه عارف و مشتاق لقاى حق باشد، جهاد اكبر يا جنگ بزرگتر را بين عقل و عشق مى‏داند، نه بين عقل و جهل، و آنگاه مى‏كوشد تا عشق و محبت را بر عقل پيروز كند، يعنى عقل در مقابل جهل، عهده‏دار عقال كردن غرايز و اغراض وهمى و خيالى از يك سو و اهداف شهوى و غضبى از سوى ديگر است، ليكن عقل در مقابل عشق، عقال شده عشق است; زيرا عقل مصطلح در ساحت عشق چونان وهم و خيال است در مصاف با عقل مصطلح عاقلان.

نشانه‏های ظاهری حضرت مهدی علیه‏السلام

امروزه بحثی مطرح است و آن این است که راز محبوب شدن فرد در یک جامعه چیست؟ ممکن است در این باره نظریات گوناگونی مطرح شود که برخی زیبایی و جمال را راز محبوبیت فرد بدانند، گروهی قدرت و توان جسمی را نشانه محبوبیت شخص در جامعه، همچون قهرمانان بدانند، دسته‏ای دیگر احسان و مهربانی و گذشت و عطوفت را ریشه محبوبیت فرد قلمداد نمایند و قومی نیز کمال علمی انسان را باعث جلب محبت دیگران به او بدانند؛ چنان که نسبت به عالمان و نخبگان علمی این گونه ابراز محبتها دیده می‏شود. و یا قدرت ایمان و معنویت و وصل به معدن عظمت الهی را علت اصلی محبتها و محبوبیتها بشمارند که البته در فرهنگ دین مخصوصا قرآن بر این نظریه تأکید شده است؛ اما ما شیعیان:

و امامی داریم که هم جمال دارد و هم کمال، هم صورت زیبا و نورانی دارد و هم سیرت پر بار و نورانی، هم دست خدمت و مهربانی بر خلق دارد و هم ایمان عمیق و سرشار از معنویت به سر منشأ معدن عظمت، خدای جلیل و جمیل. آنچه پیش رو دارید، نگاهی است به گوشه‏هایی از زیباییهای ظاهری حضرت مهدی علیه‏السلام.

یاالله، یا رحمان و یا رحیم، یا مقَلِّب القلوب، ثَبِّت قلبی علی دینِک

دعای غریق

آیا وقتی کشتی در دریای توفانی گرفتار شود و راه ناپدید شود و راهنما غایب باشد، کسی هست که بتوان به او امید بست. فریادرسی هست که ریسمان نجات بیفکند و از هلاکت آدمی جلوگیری کند. امروز کشتی امت اسلامی در شب ظلمانی غیبت، گرفتار امواج فتنه‏ها و توفان گمراهی‏هاست. راهنما، غایب است و خطر در کمین. تنها اوست که می‏تواند از این ورطه رهایی‏ات بخشد تا در دام گمراهی نیفتی و در گرداب گناه گرفتار نشوی. امام صادق علیه‏السلام می‏فرماید: «در چنین زمانی جز آن کس که دعای غریق بخواند، کسی نجات نمی‏یابد.» پس دلت را صاف کن، او را صدا بزن و دعای غریق را چنان‏که او فرموده است، بخوان: یاالله، یا رحمان و یا رحیم، یا مقَلِّب القلوب، ثَبِّت قلبی علی دینِک

شرایط یاران امام

یاران امام موعود را می‏شناسی؟ هرگز اندیشیده‏ای که شاید کسی از میان ما هم یکی از یاران آن حضرت باشد؟ هیچ آرزو کرده‏ای که کاش روزی پیام دعوت آن امام غایب از نظر برای ما هم می‏آمد و ما را هم از شمار یاران خود می‏نوشت؟ تحقق این آرزوی شیرین ناممکن نیست. سخت است و تلاش می‏خواهد، ولی شدنی است. امام صادق علیه‏السلام می‏فرماید:  هرکس مشتاق است از یاران قائم ما باشد، باید منتظر ظهور او باشد، پرهیزکاری پیشه کند، دارای اخلاق نیکو باشد و بدین‏گونه انتظار آن روز را بکشد.

پرهیزکاری، وظیفه منتظران

پرهیزکاری، تقوا، دوری از گناه و پرهیز از حرام الهی، وظیفه‏ای است که امام زمان (عج)، منتظرش را بدان امر کرده و راه روشنی است که آن امام غایب از نظر بِدان توصیه فرموده است. آن حضرت در یکی از نامه‏های خویش به شیخ مفید رحمه‏الله ، از دانشمندان بزرگ شیعه می‏نویسد: «تقوا پیشه کنید و به ما اعتماد کنید و چاره این فتنه و آزمون را که به شما روی آورده است، از ما بخواهید.» آن‏گاه حضرت ادامه می‏دهد: «هرکس از شما باید به آنچه به وسیله دوستی ما به آن تقرب می‏جست، عمل کند و از آنچه مقام او را پست می‏گرداند و مورد رضای ما نیست، دوری کند؛ زیرا خداوند به‏طور ناگهانی انسان را برمی‏انگیزاند، آن هم در وقتی که توبه، سودی به حال او ندارد و پشیمانی، او را از کیفر نجات نمی‏دهد.

با این اوصاف چقدر کمند منتظران واقعی

سبب انتظار طولانی

منتظریم و غافل از اینکه این انتظار، پا به پای خطاهایمان طولانی‏تر و سخت‏تر می‏شود. از دوری‏اش اشک می‏ریزیم و روز آمدنش را که روز نجات انسان و روز امنیت و آزادی و گشایش است، انتظار می‏کشیم، ولی خود با گناهانمان و دنیاپرستی‏هامان، تحقق آن وعده شیرین را دورتر می‏سازیم. کار را بر خود سخت می‏کنیم و دل مهربان آن عزیز را آزرده می‏سازیم تا آن‏جا که خود آن حضرت در نامه‏ای به یکی از عالمان بزرگ شیعه، شیخ مفید رحمه‏الله ، کردار ناشایست و گناهانی را که از دوستدارانش سر می‏زند، یکی از سبب‏های طولانی شدن غیبت و دوری شیعیان از توفیق دیدار بر می‏شمارد. پس اگر منتظر واقعی هستیم، باید که راه را بگشاییم و با پرهیزکاری و دوری از آنچه مورد رضای الهی نیست، ظهورش را نزدیک‏تر سازیم.

انسان کامل

واژه انسان کامل از نظر ابن عربی برانسانی اطلاق می شود که مظهر جمیع صفات واسماء الهی است. زمین و آسمان به برکت او خلق شده و رزق و عنایات الهی به مدد فیض او به خلائق می رسد. انسان کامل گرچه به صورت انسانی عادی است اما تنها بر بالاترین مرتبه از مراتب انسانیت که مقام انبیا و اولیای الهی است صادق است. از نظر او انبیای الهی هریک مظهری از مظاهر صفات و اسماء الله هستند. هریک صفتی را از اله و رب خویش در اختیار دارند اما انسان کامل خود به تنهایی مظهر جمیع اسماء وصفات الهی می باشد . " او نوع علم هریک از انبیا را تفسیر میکند واسمی ازاسماء حق راکه درآن پیامبر غالب است . زیرا هرپیامبری زیر تاثیر اسمی ازاسما ء الهی است به جز محمد (ص) که او تحت تاثیر اسم الله است که شامل همه اسماء الهی است ".
پس انسان کامل درعالم خارج مصداقش حقیقت محمدیه (ص) است. ناگفته نماند که منظور ازکلمه یا حقیقت محمدیه (ص) شخص نبی خاتم نیست بلکه مقام وجایگاهی است ظهوریافته در انسا ن که جامع همه اسماء وصفات الهی است اما دراین میان تنها این رسول اعظم(ص) است که ازاین جایگاه برخورداراست. او هم مرتبه نبوت را داراست هم رسالت وهم ولایت کلیه را. همه انبیا و اولیا ورثه اویند و نزدیکترین فرد از اولیا نیز به این مقام شخص امیرالمومنین است . ائمه معصومین علیهم السلام نیز بعنوان امامان دین در مقام عصمت از خطا و گناه، بعنوان انسانهای کامل در عصر خود شناخته می شوند که نور وجود ایشان برهمه خلایق گسترده است.

بشر برای رسیدن به سعادت خود که همان دستیابی به فضایل انسان کامل است باید متمسک و متوسل به همین حجت های الهی شود. در زیارت جامعه کبیره اشاره های مشخصی به خصوصیات امامان معصوم علیهم السلام می شود از جمله اینکه: «مَن اَرادَ الله بدأ بکم» هر کس بخواهد به خدا برسد باید از شما شروع کند.

امام، باخبر از همه اعمال

مهربان است و غریب. هرچند غایب است و هنوز رخصت ظهور از خدا نگرفته است، ولی در پسِ پرده‏های غیبت نیز تاب به خطا رفتن و به هلاک افتادنمان را ندارد. پس برایمان دعا می‏کند، خدا را می‏خواند و هدایت ما را از او می‏خواهد و ما غافل و بی‏خبر، در حلقه روزمرگی‏ها و خطاهامان گرفتاریم. گویی هرگز به دل مهربان او نیندیشیده‏ایم که چه‏طور از خطاکاری‏های ما اندوهناک می‏شود. آن مهربان در نامه‏ای به یکی از علمای بزرگ شیعه می‏فرماید: «ما از لغزش‏هایی که از بعضی دوستداران ما سر می‏زند، از وقتی که برخی از آنان میل به کارهای ناشایسته‏ای کرده‏اند که نیکان گذشته از آنها پرهیز می‏کردند، آگاهیم. گویا دوستداران ما نمی‏دانند که ما در رعایت حال شما کوتاهی نمی‏کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‏ایم. اگر جز این بود، از هر سو گرفتاری به شما روی می‏آورد و دشمنانتان، شما را از میان می‏بردند.

دوران آزمون

دین داشتن و بر اصول دینی پایدار ماندن، آسان نیست. آن‏هم در میان این سیل بنیان‏کن فتنه‏ها و هجمه‏های بی‏امان فرهنگ‏های بیگانه. امروز دین‏داری شهامت می‏خواهد، جرئت می‏طلبد، اراده قوی لازم دارد، خودباوری و اعتماد به نفس می‏خواهد. آن‏که در عرصه دین و ایمان قدم نهد، کوهی است در برابر این سیلاب فتنه و فریب‏ها و این دوران باقی است تا به آزمون‏های آن، پایدارترین‏ها و ثابت‏قدم‏ترین‏ها بمانند. گویا بناست آدمیان غربال شوند و پاک‏ترین‏ها جدا گردند. امام محمد باقر علیه‏السلام می‏فرماید: «گشایش و ظهور تحقق نمی‏پذیرد مگر اینکه آزمایش شوید، باز هم آزمایش شوید و باز هم آزمایش شوید تا پلیدی‏ها برطرف شود و پاکی‏ها بماند.» گویی قرار است پاک‏ترین‏ها برای بهاری‏ترین روزهای جهان بمانند.

نخستین وظیفه، شناخت امام

دوران، دوران غیبت است و خورشید وجود امام در پس ابرهای غیبت نهان است. لطفش جاری و نورش ساری است؛ هرچند بسیاری از ما به ندیدنش چنان عادت کرده‏ایم که گاه یادمان می‏رود که آسمان هستی را خورشید هست و این ابرهای غیبت، رفتنی‏اند. در این میان، یکی از مهم‏ترین و اساسی‏ترین وظایف شیعیان در عصر غیبت، شناخت امام و به‏دست آوردن آگاهی و معرفت از آن مقام مقدس است تا آن‏جا که پیامبر اعظم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ، مرگ کسی را که امام زمان خویش را نشناسند، مرگ زمان جاهلیت می‏داند. به یقین، مقصود از این شناخت، شناختی کامل و درست از آن حضرت و از سیره و منش ایشان است، به‏گونه‏ای که این شناخت،چون چراغی روشن، راه را بر شبهه‏ها ببندد و از افتادن در گرداب شک و تردید در امانمان دارد.

سیدی و مولای ؛ ای در دانه زهرا !

تو را ندیدن سخت است و از آن سخت‏تر، تو را فراموش کردن.

بعدِ عمری انتظار، فردا که تو بیایی، خجلت دست‏های خالی‏ام را کجا ببرم؟

در ناله و گلایه گاه آن‏قدر فریاد می‏زنم که صدای مهربانی تو به گوشم نمی‏رسد.

در زمستان سرد و یخ‏زده غیبتت، جوانه امید به یاد تو زنده مانده است.

 کجاست پرتوهای گرم خورشید وجودت که مرا برویاند؟

چاه خون!

روزى پيغمبر (ص) با لشكريان خويش در محلى فرود آمد . آن حضرت، گروهى از همراهان خود را فرمود تا از چاهى آب برآورند .
مردى از لشكريان باز آمد و گفت: (( يا رسول الله!از چاه، آب سرخ بيرون مى‏آيد!))
رسول (ص) فرمود: (( آن، آب سرخ نيست، خون است .))
گفتند: ((خون در چاه، از كجا آمده است؟ )) پيغمبر خدا (ص) فرمود: ((گويا على با اين چاه، سخن گفته و اسرار خود را در آن ريخته است . ))

 - عطار نيشابورى، منطق الطير، ديباچه (ص 31)

يا رب الحسين بحق الحسين اشف صدر الحسين بظهور الحجة

فوايد دعا براى فرج

1- مايه ناراحتى شيطان لعين است .
2- مايه استجابت دعا مى شود.
3- باعث نجات يافتن از فتنه هاى آخر الزمان است .
4- باعث آمرزش گناهان است .
5- شفاعت آن حضرت در قيامت شامل حال او مى شود.
6- نشانه انتظار اوست .
7- فرج مولاى ما حضرت صاحب الزمان عليه السلام زودتر واقع مى شود.
8- باعث طولانى شدن عمر است .
9-هنگام مرگ به او مژده مى رسد و با او به نرمى رفتار مى شود.
10- باعث زياد شدن اشراف نور امام عليه السلام در دل او مى شود.
11- محبوبترين افراد نزد خداوند خواهد بود.
12 -  كردار بد او به كردار نيك مبدل مى شود.
13- دعاى امير المومنين عليه السلام در حق او در روز قيامت است .
14- بى حساب داخل بهشت شدن .
16- فرشتگان براى او طلب آمرزش مى كنند.
16-در امان است از تشنگى روز قيامت .
17-اين دعا در عالم برزخ و قيامت مونس مهربانى خواهد بود.
18- باعث دورى غصه ها مى شود.
19- اين دعا خوشايندترين اعمال نزد خداوند است .
20- در روز قيامت هديه هاى ويژه اى دريافت مى كند.
21- سبب كامل شدن دين است .
22- ثواب كسى را دارد كه زير پرچم حضرت مهدى عليه السلام شهيد شده است .
23- با ائمه اطهار عليه السلام محشور مى شود.
24- نائل شدن به بالاترين درجات شهدا در روز قيامت .
25- رستگارى به شفاعت حضرت فاطمه زهرا عليه السلام را دارد.
خواهر و برادر! براى اين كه اين فضايل بزرگ نصبتان شود هميشه بعد از نمازهاى واجب و يا در مجالس روضه و يا در سحرگاهان اولين دعايى كه مى كنيد خدا را به حق محمد صلى اللّه عليه و آله و   به حق قرآنش و به حق شهداى كربلا قسم دهيد كه فرج مولای ما را نزدیک بگرداند.

موعود آخرالزمان از دیدگاه مذاهب  - 2

حافظ سلیمان قندوزى از جابربن یزید جعفى نقل كرده مى‏گوید: شنیدم جابر بن عبدالله انصارى مى‏گفت: رسول خدا(ص) به من فرمود:

اى جابر! اوصیاى من و امامان مسلمین بعد از من اول آنها على بن ابى‏طالب است. بعد از او حسن، بعد از او حسین، بعد از او على بن حسین، بعد از او محمد بن على معروف به باقر. اى جابر! تو او را درك خواهى كرد و چون به خدمتش رسیدى سلام مرا برسان، بعد از او جعفر بن محمد، بعد از او موسى‏ بن جعفر، بعد از او على بن موسى، بعد از او محمد بن على، بعد از او على بن محمد، بعد از او حسن بن على، بعد از او قائم آل محمد كه نامش نام من و كنیه‏اش كنیه من است پسر حسن بن على، او همانست كه خدا با دست وى شرق و غرب زمین را فتح مى‏كند، او همانست كه از دوستان خویش مدت زیادى غایب مى‏شود، تا حدى كه در اعتقاد به امامت او باقى نمى‏ماند مگر آنان كه خداوند قلوبشان را با ایمان امتحان كرده است‏.

جابر مى‏گوید: گفتم یا رسول‏الله! آیا مردم در زمان غیبت از وجود وى منتفع مى‏شوند؟ فرمود: آرى به خدایى كه مرا به حق فرستاده، مردم در زمان غیبت از نور ولایتش روشنایى مى‏گیرند. چنان كه مردم از آفتاب بهره مى‏برند با آن كه زیر ابرهاست. اى جابر! این كه گفتم از مكنونات سّر خداست و از علم مخزون خدا مى‏باشد آن را اظهار مكن مگر به كسى كه اهلیت دارد.

موعود آخرالزمان از دیدگاه مذاهب -۱

برادران اهل سنت در رابطه با مهدى موعود مى‏گویند: ما به مهدى نوعى عقیده داریم. به عبارت دیگر ما منكر موعود نیستیم . احادیثى كه از رسول خدا(ص) درباره او صادر شده مورد قبول ماست ولى مى‏گوییم، او هنوز متولد نشده و معلوم نیست چه كسى است. اما در آینده متولد مى‏شود و بعد از بزرگ شدن قیام مى‏كند و حكومت جهانى واحد تشكیل مى‏دهد. او از نسل فاطمه و از فرزندان حسین (ع) است.

و نیز روایات اهل سنت مى‏گویند كه آن حضرت در سال 255 هجرى در نیمه ‏شعبان در شهر سامرا از مادرى به نام نرجس به دنیا آمده است. بنابراین شیعه و اهل سنت در مهدى موعود شكى ندارند و هر دو عقیده به مهدى شخصى دارند. منتها دوران هاى تاریك و انزواى اهل بیت و عصر حكومت ‏سیاه بنى‏امیه و بنى‏عباس مانع از آن شد كه اهل سنت چیزى را كه در كتاب هاى خود نوشته و نقل كرده‏اند در میان خود شهرت بدهند و مانند شیعه منتظر آمدن مهدى شخصى (ع) باشند.

عقل متعارف ؛ عقال عقل

 اهل معرفت، عقل متعارف را براى يك مرحله لازم مى‏دانند; اما در مرحله ديگر، همين عقل، «عقال‏» مى‏شود. عقال، بندى است كه با آن زانوى شتران سركش را مى‏بندند و به «عقل‏» از اين جهت، عقل مى‏گويند كه جلو غرايز و اميال سركش را مى‏گيرد و زانوى شهوت و غضب سركش را مى‏بندد و «عقال‏» مى‏كند، ولى همين عقل مصطلح كه همه تلاش و كوشش آن براى حفظ حيات ظاهر است، در مراحل بالاتر، عقال است و بايد از دست و پا گرفته شود; مثلا، انسانى كه بخواهد به اوج لقاى حق راه پيدا كند عقل متعارف، مانع آن است و مى‏گويد سلامت‏خود را از دست مده. اگر بخواهد شهيد بشود، عقل متعارف، مى‏گويد ديگران هستند; تو فرزندانى دارى و مسئول تربيت آنها هستى. به علاوه تو مى‏توانى از راههاى ديگر به جامعه خدمت كنى.

اگر ابراهيم (عليه السلام) با عقل عادى مى‏انديشيد، همين عقل عادى براى او عقال و پايبند بود و هرگز حاضر نبود تن به آتش بسپارد يا هنگامى كه دستور يافت فرزندش را ذبح كند، اگر عقل عادى را معيار عمل خود قرار مى‏داد و مى‏گفت: قربانى كردن فرزند، مصلحت نيست; زيرا اين جوان، فردا كامل مى‏شود و به سود جامعه اقدام مى‏كند، چنين برداشت و انديشه عاقلانه‏اى عقال پاى او مى‏شد.

به این می گوید شعر وشاعری

نمونه‏اى از پندارهاى رهزن

يكى از پندارهايى كه مانع و رهزن سير و سلوك آدمى است، آن است كه خود را «مالك‏» و «ملك‏» مى‏داند و معرفت والا و گرانقدرى كه دين به ما مى‏آموزد و در زمينه حسن خلق و تهذيب روح، سهم مؤثرى دارد اين است كه آنچه در دست ماست «عاريه‏» است و ما مالك و ملك چيزى نيستيم: «لا يملك لنفسه نفعا و لا ضرا و لا موتا و لا حيوة و لا نشورا»   

بسيارى از تمنيات ما حاصل نشده و نمى‏شود. ما در راه به ثمر رسانيدن بسيارى از كارها تلاش و كوشش مى‏كنيم ولى به مقصد نمى‏رسيم، ولى در بهشت، خواستن همان و تحقق مقصود، همان. خواسته خداوند هميشه محقق است; زيرا هيچ مانعى در برابر حكم او نيست: «لا راد لقضائه‏»   و در بهشت چون مؤمنان، مظهر «هو المليك‏» و «هو المالك‏» و مظهر «تبارك الذى بيده الملك‏»   و «فسبحان الذى بيده ملكوت كل شى‏ء»   هستند، ملك و ملكوت هر چيزى به دست آنهاست. چنين عالمى در انتظار ماست. آنگاه ما خود را به زباله دنيا، سرگرم مى‏كنيم!

انسان در بسيارى از موارد بر اثر نعمت‏بسيار خوب حيا بدى را ترك مى‏كند، چنانكه فرزند جوان به مادر و پدر پير خود احترام مى‏گذارند و از آنان اطاعت مى‏كنند با اين كه از آنان ترسى ندارند. حوادث تلخ بسيارى در كمين ماست و ما نمى‏توانيم آنها را برطرف يا كنترل كنيم; اما به لطف خدا از ما برداشته مى‏شود ولى ما احيانا خود را طلبكار تلقى كرده و مى‏گوييم كار خيرى كرده‏ايم كه فلان حادثه پيش نيامده، در حالى كه آن كار خير هم مشمول لطف خدا بوده اما خودخواهى نمى‏گذارد كه بگوييم خدا ما را حفظ كرده است. اگر ذات اقدس اله ما را اين گونه مشمول نعمتهاى خاص خود قرار داده است كه هر آن، لطفى نسبت‏به ما روا مى‏دارد برخلاف حيا و ادب است كه انسان از لطف عميم و ستر صميم او غفلت كرده گناه كند.

درگاه خالى

حواريون از عيسى پرسيدند: يا روح الله ! با چه كسى همنشين شويم ؟

فرمود: با كسى كـه ديـدار او خـدا را بـه ياد شما آورد

و گفتارش به علم شما بيفزايد و كردارش شما را به آخرت ترغيب كند.

آثار پندارگرايى

يكى از آثار پندارگرايى آن است كه انسان به جاى اين كه خود را در مشهد خداى سبحان ديده، به كرامت انسانى خود بينديشد، به ديگران تبرك مى‏جويد و در برابر غير خدا تذلل مى‏كند. البته تبرك جستن و توسل به انبيا و ائمه و اولياء (عليهم‏السلام) براى ديگران فخر است، اما غير معصوم چه مزيتى بر ما دارد كه ما به او تبرك بجوييم و به كار خود متبرك نشويم؟

ابوالمعالى صدر الدين قونوى از «انس‏» كه ساليان متمادى در خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به سر مى‏برد نقل مى‏كند كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم، در دعا، دست را براى تضرع و ناله پيش خدا باز مى‏كرد و هنگامى كه دعايش تمام مى‏شد، دست را به صورت خود مى‏كشيد و به اصحاب نيز مى‏فرمود وقتى دعا كرديد دست‏خود را به صورت خود بكشيد .زيرا دستى كه به طرف خدا دراز شود، خالى برنمى‏گردد و اگر انسان دست‏خود را به صورت بكشد به اين معناست كه لطف خدا را با صورت، استقبال كرده است.

گاهى انسان، دست انبيا و اوليا و گاهى دست‏خودش را مى‏بوسد; انسان وقتى صدقه‏اى مى‏دهد و كمكى به نيازمند مى‏كند، شايسته است دست‏خود را ببوسد; زيرا دست او به دست‏خدايى كه دست ندارد رسيده است.

ما جلد، اوراق و آيات قرآن را مى‏بوسيم. اگر پوست‏يا كاغذ بر اثر ارتباط با كلمات و آيات لفظى قرآن، اين گونه متبرك مى‏شود، چرا جان ما با معناى قرآن، انس نگيرد تا متبرك شود؟ آنگاه، انسانى كه مى‏تواند به اين كرامت و اوج برسد، چرا خود را به آن حضيض بكشاند و در پندار زندگى كند؟

سبب برترى

ابوالقاسم، جنيد بن محمد بن جنيد، ملقب به سيد الطائفه، از بزرگان و مشاهير عرفان است . اصلش از نهاوند و مقيم بغداد بود . وى خواهرزاده سرى سقطى است . سى بار پياده به حج رفت . پايه طريقت و شيوه عرفانى او ((صحو)) يعنى هشيارى و بيدارى است؛ بر خلاف پيروان بايزيد بسطامى كه ((سكر)) يعنى ناهشيارى را پايه طريقت خود قرار داده‏اند . وى در طريقت عرفانى خود، سخت پايبند شريعت بود . اكثر سلسله‏هاى عرفانى، خود را به او منسوب مى‏كنند . جنيد، در سال 297 ه.ق درگذشت.
نقل است كه جنيد مريدى داشت كه او را از همه عزيزتر مى‏شمرد و گرامى‏اش مى‏داشت . ديگران را حسد آمد . شيخ از حسادت ديگر مريدان، آگاه شد . گفت: ((ادب و فهم او از همه بيش‏تر است . ما را نظر در آن (ادب و فهم ) است . امتحان كنيم تا شما را معلوم گردد .))
فرمود تا بيست مرغ آوردند و گفت: (( هر مرغ را، يكى برداريد و جايى كه كسى شما را نبيند، بكشيد و بياريد.)) همه برفتند و بكشتند و باز آمدند، الا آن مريد، كه مرغ را زنده باز آورد.
شيخ پرسيد كه چرا نكشتى؟ گفت:((شيخ فرموده بود كه جايى بايد مرغ را كشت كه كسى نبيند، و من هر جا كه مى‏رفتم حق تعالى مى‏ديدم .))
شيخ رو به اصحاب كرد و گفت: ((ديديد كه فهم او چگونه است و فهم ديگران چون؟ ))
همه استغفار كردند و مقام آن مريد را بزرگ داشتند .

 - گزيده تذكرة الاولياء، ص 299

منشا پندارگرايى

خداى سبحان هرگز كسى را گرفتار جهل و پندار باطل نكرده، بلكه همه انسانها را با سلاح معرفت، مسلح كرده و هر انسانى را با الهام «فجور» و «تقوا» آفريده است: «و نفس و ما سويها فالهمها فجورها و تقويها»

تا انسان در عالم حركت و طبيعت‏به سر مى‏برد، راهى براى تبديل سيئه به حسنه دارد. اگر شراب نجس و حرام سركه شود، همين نجس و حرام، پاك و حلال خواهد شد و اگر انسانى توبه كند، همين انسان تبهكار آلوده، پاك مى‏شود: «يبدل الله سيئاتهم حسنات‏» ^.

آيا تفاوتهاى طبيعى در انسانها با عدالت سازگار است؟

در آيه 32 از سوره نساء مى خوانيم «ولا تتمنّوا ما فضّل الله بعضكم على بعض...» (برتريهايى كه خداوند نسبت به بعضى از شما بر بعضى ديگر قرار داده آرزو نكنيد...) با توجه به آيه شريفه بسيارى از خود مى پرسند چرا بعضى از افراد استعدادشان بيشتر و بعضى كمتر، بعضى زيبا و بعضى ديگر از زيبائى، كم بهره اند، بعضى از نظر جسمى فوق العاده نيرومند و بعضى معمولى هستند، آيا اين «تفاوتهاى طبيعى» با اصل عدالت پروردگار سازگار است؟

 ‏ در پاسخ بايد به چند نكته توجه داشت:

زندگى پندارى

يكى از موانع سير انسان به سوى خدا، پندارگرايى و گمان باطل است; چنانكه ازمهمترين علل و اسباب طهارت روح و صعود آن به سوى حق، معرفت صحيح‏است. فرق عارف با پندارگراى غافل در اين است كه عارف، خود را درمشهد و محضر خداى عليم قدير حكيم مى‏يابد، چنانكه هر موجودى را مظهراومى‏داند و پندارگراى غافل، خود را غايب از او مى‏پندارد، چنانكه هر موجودى را مستقل مى‏پندارد. هر كس بر اساس معرفت‏يا گمان خود، سود يا زيانى مى‏برد. قرآن كريم در ستايش مؤمن عارف مى‏گويد: او خود را در مشهد خداى عليم قدير حكيم مى‏يابد و اهل مراقبت و محاسبت است، ولى در وصف غافل مى‏گويد: او فاقد همه اين كمالهاست و با گمان و پندار زندگى مى‏كند و در پندار خود، مدفون است.

فرمان شگفت

ابو عبدالله محمد بن خفيف شيرازى، معروف به شيخ كبير، از عارفان بزرگ قرن چهارم هجرى است . وى عمرى دراز يافت .سخنان و روايات منسوب به او در آثار صوفيان اهميت بسيار دارد. هميشه در سير و سفر بود و پدرش مدتى بر ((فارس)) حكومت مى‏كرد . در سال 371 هجرى قمرى درگذشت و اكنون مزار او در يكى از ميدان‏هاى شيراز است .
او را دو مريد بود كه هر دو ((احمد)) نام داشتند . يكى را احمد بزرگ‏تر مى‏گفتند و ديگرى را احمد كوچك‏تر . شيخ به احمد كوچك‏تر، توجه و عنايت بيش‏ترى داشت . ياران، از اين عنايت خبر داشتند و بر آن رشك مى‏بردند .نزد شيخ آمده، گفتند: احمد بزرگ‏تر، بسى رياضت كشيده و منازل سلوك را پيموده است، چرا او را دوست‏تر نمى‏دارى؟ شيخ گفت: آن دو را بيازمايم كه مقامشان بر همگان آشكار شود.
روزى احمد بزرگ‏تر را گفت: (( يا احمد!اين شتر را برگير و بر بام خانه ما ببر . ))
احمد بزرگ‏تر گفت: يا شيخ!شتر بر بام چگونه توان برد؟ شيخ گفت: از آن در گذر، كه راست گفتى .
پس از آن احمد كوچك‏تر گفت: اين شتر بر بام بر .احمد كوچك‏تر، در همان دم كمر بست و آستين بالا زد و به زير شتر رفت كه او را بالا برد و به بام آرد. هر چه نيرو به كار گرفت و سعى كرد، نتوانست . شيخ به او فرمان داد كه رها كند، و گفت: آنچه مى‏خواستم، ظاهر شد . اصحاب گفتند: آنچه بر شيخ آشكار شد، بر ما هنوز پنهان است .
شيخ گفت: از آن دو، يكى به توان خود نگريست نه به فرمان ما . ديگرى به فرمان ما انديشيد، نه به توان خود . بايد كه به وظيفه انديشيد و بر آن قيام كرد، نه به زحمت و رنج آن . خداى نيز از بندگان خواهد كه به تكليف خود قيام كنند و چون به تكليف و احكام، روى آورند و به كار بندند، او را فرمان برده‏اند و سزاوار صواب‏اند؛ اگر چه از عهده برنيايند . و البته خداوند به ((ناممكن )) فرمان ندهد.

ويژگى هاى انتظار

انتظار در درجه نخست ويژه حيات و زندگى است . ماهيت زندگى انسان با انتظار و اميد به آينده عجين شده است به گونه اى كه بدون انتظار ، زندگى مفهومى ندارد و شور و نشاط لازم براى تداوم آن در كار نيست . حيات حاضر و كنونى ظرف پويايى ، تلاش و حركت به سوى فردا و فرداهاست ، و اين چنين پويايى و حركتى بدون عنصر (( انتظار )) ممكن نيست ؛ زيرا احتمال معقول بقا و پايدارى و اميد به تداوم حيات است كه به زندگى كنونى معنا و مفهوم مى بخشد ، و پويايى و نيروى لازم براى ادامه آن را تاءمين مى كند. از اين رو است كه ماهيت زندگى با انتظار پيوستگى ناگسستنى دارد.

خدایا توی پروردگارم و جز تو خدایی نیست.

از هرچه نا فرمانی کرده ام به تو پناه می آورم .

 هی از تو نعمت می رسد واز من معصیت صادر می شود.

پس گنا هانم را به کرمت ببخش که کسی جز تو گناهانم را نتواند بخشید.

سخنان امام سجاد (ع)

  مى آمرزد حق تعالى هر گناهى را كه مؤ من مرتكب آن شده و پاك مى شود از آن در آخرت مگر دو گناه يكى ترك مواقع تقيه و ديـگـر ضـايع ساختن حقوق برادران دينى .

  عجب دارم من از آن كس كه پرهيز از طعام مى كند به جهت آنكه مبادا به او ضرر رساند چگونه پرهيز از گناه نمى كند كه مبادا بدى و جزاى بد به او عايد گردد!؟

    بهترين مفاتيح و كليدها براى مطالب و امور، صدق و راستى است و بهترين خاتمه امور، وفا است .

عبادات حضرت امام زين العابدين عليه السلام

سیره امام سجاد

تاریخ میلاد و شـرح حال والده آن حضرت است

منم عباس بن علي عليه السلام

پسر گفت : در اثناي بي هوشي ، جوان نقايداري را ديدم كه به بالينم آمد و به من فرمود : دستت را به جاي خودگذار . پس نظر كردم ، هيچ اثر زخمي در آن نديدم . گفتم : مي خواهم دست تو را ببوسم . ناگاه اشكش جاري شد و فرمود : اي جوان معذورم دار كه دستم را كنار نهر علقمه جدا كرده اند .
عرض كردم تو كيستي ؟ فرمود : منم عباس بن علي (ع ) سپس از نظرم غايب گرديد.

علمدار عشق وشجاعت

 ميلاد فرزند شجاعت

بابا مگر اربابت باب الحوائج نيست؟!

صدا زد: بابا، وقتي تو از اتاق بيرون رفتي، داشتم گريه ميكردم كه يك دفعه اتاق روشن شد ديدم يك نفر كنار من ايستاده به من مي‌گويد بلند شود! گفتم : نمي‌توانم برخيزم. گفت: يك بار بگو يا اباالفضل و بلند شو! بابا، يك بار گفتم يا اباالفضل و بلند شدم،‌ بابا. بابا، ببين اربابت نااميدم نكرد و شفايم داد! ناقل داستان مي‌گويد: پسرم را بلند كرده، به دوش گرفتم و از خانه بيرون آمدم، در حاليكه با صداي بلند مي‌گفتم : اي هيئتها بياييد ببينيد عباس عليه السلام بي‌وفا نيست، بچه‌ام را شفا داد!

چگونه‌ از ابوالفضل‌ العبّاس‌عليه‌السلام‌ حاجت‌ بخواهيم‌؟

دودعوت

 امام حسين عليه السلام:

حوايج الناس اليكم من نعم الله عليكم فلا تملوا النعم فتحور نقما . نيازهاى مردم به شما از نعمت هاى الهى بر شماست ؛ پس اين نعمت را از دست ندهيد وگرنه موجب نقمت و بدبختى مى شوند.

روزى امام حسين عليه السلام از كنار فقراء و مساكين كه در حال خوردن خوراك فقيرانه خود بودند، عبور كرد كه ايشان حضرت را به سفره غذاى شان دعوت كردند و امام حسين عليه السلام نشست و با ايشان هم غذا شد و آيه شريفه (ان الله لا يحب المستكبرين ( را تلاوت فرمود و سپس به ايشان فرمود: من دعوت شما را پذيرفتم ؛ پس شما نيز دعوت مرا بپذيريد. در اينحال فقرا، همگى ، به منزل حضرت رفته و امام عليه السلام از آنها پذيرايى به عمل آورد.

ولادت عشق

در سوم شعبان سال چهارم هجرت ، جامعه نوپاى اسلامى با ولادت امام حسين عليه السلام به وجود يكى از قدسيان الهى زينت يافت .
فاطمه زهرا عليها السلام نوزاد فروزان را در قنداق زرد رنگى نزد سرور آفرينش ، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم ، آورد و حضرت ضمن رهنمون دخت فروغمندش به استفاده از قنداق سفيد، در گوش راست نو رسيده قدسى اذان و گوش چپ اقامه خواند و جبرييل عليه السلام فرود آمد و فرمود:خداوند متعال ترا سلام رسانده و مى فرمايد: از آن جا كه على براى تو چون هارون به موسى است ، نوزاد را حسين كه معادل عربى نام شبير، فرزند هارون ، است نامگذارى كن.

احسان و بخشش

امام حسين عليه السلام

من طلب رضى الناس بسخط الله و كله الله الى الناس .

به مردم وا گذارد.

يا اَبا عَبْدِاللّهِ

يا حُسَيْنَ بْنَ عَلِي

اَيُّهَا الشَّهيدُ يَا بْنَ رَسُولِ اللّهِ

يا حُجَّةَ اللّهِ عَلى خَلْقِهِ

يا سَيِّدَنا وَمَوْلينا

اِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا

وَتَوَسَّلْنا بِكَ اِلَى اللّهِ

وَقَدَّمْناكَ بَيْنَ يَدَىْ حاجاتِنا

يا وَجيهاً عِنْدَ اللّهِ

اِشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّهِ

همنشين بهاران

رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم:

بى گمان حسين درى از درهاى بهشت است .

تعليم وضو

رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم  :
ان الحسن و الحسين هما ريحانتاى من الدنيا من احبنى فليحبهما.  
بى گمان حسن و حسين دو گل خوشبوى من از دنيا هستند؛ دوستدار من بايد به آندو مهر ورزد.

غم و شادى رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم

عيدى خداوند

زينت آفرينش

حرم امن اخلاص

شيطان در بخش علمى هرگز انسان را رها نمى‏كند جز اين‏كه در محدوده علم، جزو بندگان «مخلص‏» باشد; يعنى به مقام عقل مجرد محض بار يابد; زيرا در محدوده عقل محض، وهم و خيال را راهى نيست و تجرد شيطان، تجرد وهمى است. بنابراين، شيطان به عقل محض بار نمى‏يابد و به كسى كه در مرحله عقل صرف به سر مى‏برد هرگز دسترسى ندارد و نمى‏تواند در قلمرو تجرد تام، مغالطه‏اى راه اندازد تا عاقلى را بفريبد. انسان عاقل، از آن جهت كه عاقل است، به دام اهريمن وهم نمى‏افتد. آن كس نيز كه به مرحله عقل محض در بعد عمل بار يابد، شيطان را به حرم امن وى، راهى نيست; زيرا آن‏جا برتر از شهوت و غضب است و شهوت و غضب ابزار تيز و تند شيطان است.

مكاشفاتی از آيت الله حسن زاده آملي به زبان ايشان(قدس اله نفسه الزكيه) 

فرجام قسم نا به جا

سيم آمد و قفل را گرفته همين كه گفت: يا ابا الجوادين! انت تعلم انى بريئة؛ ديدم از زمين به نحوى بلند شد كه گويا از سر ضريح مقدس گذشته و بر زمين خورد و دفعة رنگ او مانند خون بسته چشم هاى او نيز چنين شد و زبان او بند آمد.پس شيخ محمد صدا را به تكبير بلند كرده و سائر اهل روضه نيز تكبير گفتند، پس شيخ امر كرد كه تا پاى او را كشيده در يكى از صفه هاى رواق مقدس گذاردند و مانيز مانديم كه ببينيم امر به كجا منتهى مى شود. آن زن چنين بى هوش بود تا حوالى سحر اين قدر به هوش آمد كه به اشاره فهمانيد كه كيسه پول آن زن را كجا گذارده ام بياوريد و بدهيد و كسان او چند گوسفند به جهت كفاره عمل او ذبح كرده تصدق كردند كه آن زن مستخلص ‍ شود و چنان بود تا صبح و در همان روز وفات يافت!

عقل عارف و نفس عزوف

عقل عارف عقلى است كه در تشخيص صدق و كذب، حسن و قبح و حق و باطل، اشتباه نكند و پس از فهميدن صدق و حسن و حق و تشخيص آنها از قبح و كذب و باطل نيز بايد حق و صدق را فراهم كند و از باطل و كذب بپرهيزد و نيك را انتخاب و از قبيح، اجتناب كند. «عزوف‏» يعنى كسى كه نسبت‏به گناه، بى رغبت است و خود را از گناه باز مى‏دارد. گاهى نفس ميل به گناه دارد; ولى عقل او را راهنمايى مى‏كند; اما گاهى بر اثر هدايت و تدبير عقل، نفس مى‏فهمد كه گناه سم است و بايد به آن، عازف و بى رغبت‏بود.

جسم را طبيعت، «تحريك‏» مى‏كند و حركت‏بدن ما بر عهده نيروى طبيعى است و آن نيروى طبيعى بدن را نفس «تدبير» مى‏كند و نفس نيز به وسيله عقل «هدايت‏» مى‏شود; چون درك معارف كلى بر عهده عقل است; اما عقل را خدا «تقدير» مى‏كند. پس اگر اعضا و جوارح بدن بخواهد كارى مانند نماز يا جهاد انجام دهد، حركتها بر اثر تحريك نيروهاى طبيعى است و نيروهاى طبيعى را نفس، تدبير مى‏كند و هدايت نفس را عقل بر عهده دارد; اما تقدير و اندازه گيرى اين هدايتها را خداوند به عقل عطا مى‏كند. پس در صورتى كار، رنگ الهى مى‏گيرد كه به تدبير نفس وهدايت عقل برسد و در آن جا از تقدير الهى استمداد كند^.

ارزش معنوى مرد و زن

قرآن مجيد، زن و مرد را در پيشگاه خدا و در وصول به مقامات معنوى در شرائط مشابه يكسان مى شمارد و هرگز اختلاف جنسيّت و تفاوت ساختمان جسمانى و به دنبال آن پاره اى از تفاوتها در مسئوليّتهاى اجتماعى را دليل بر تفاوت ميان اين دو از نظر بدست آوردن تكامل انسانى نمى شمارد بلكه هر دو را از اين نظر كاملاً در يك سطح قرار مى دهد و لذا آنها را باهم ذكر كرده است آيات فراوان قرآن در عصر و زمانى نازل گرديد كه بسيارى از ملل دنيا در انسان بودن جنس زن ترديد داشتند و آن را يك موجود نفرين شده، و سرچشمه گناه و انحراف و مرگ مى دانستند!.

يار در خانه و ...

كسى از خدا گنج بى‏رنج خواست . بسى التجا كرد و دعا خواند و اشك ريخت. شبى در خواب ديد كه فرشته‏اى به او مى‏گويد: ((فردا به گورستان شهر رو . آن جا بر مزار فلان آدم بايست و رو جانب مشرق كن . تيرى در كمان بگذار و بينداز. هر جا تير افتد، آن جا گنج است . ))
از خواب برخاست و چنان كرد كه در خواب ديده بود؛ اما گنجى نيافت. خبر به پادشاه رسيد . او نيز تيراندازانى گمارد تا تير به مشرق اندازند و هر جا تيرها مى‏افتاد، مى‏كندند؛ باز گنجى يافت نشد.
مرد فقير به خانه آمد و به درگاه خدا ناليد كه (( پس از عمرى، مرا گنجى نمودى، اما باز ندادى . گنج نيافتم و رسواى شهر نيز شدم .)) خوابيد و دوباره همان فرشته را به خواب ديد .
گفت: آنچه گفتى به جا آوردم، اما گنج نيافتم.
فرشته گفت: (( نه؛ آنچه ما گفتيم به جا نياوردى . آنچه خود پنداشتى، كردى . ما گفتيم كه تير در كمان بگذار، نگفتيم كمان را بكش . اگر تير در كمان مى‏گذاشتى و رها مى‏كردى، تير پيش پاى تو مى‏افتاد و تو گنج را زير پاى خود مى‏يافتى .))
صبح برخاست و اين بار همان كرد كه در خواب به او الهام شده بود. گنج يافت و دانست كه هر چه از خير و نيكى است، نزديك است و مردمان بى‏سبب به راه‏هاى دور مى‏روند تا خيرى كسب كنند يا توشه‏اى براى آخرت بيندوزند .

کتاب

پاسخ به شبهات اینترنتی (1)

انتشار یافت

چرا هنگام دعا دست به سوى آسمان برمى داريم؟

غالباً اين سؤال براى توده مردم مطرح است كه در عين اينكه خداوند، مكان و محلى ندارد چرا هنگام دعا كردن چشم به آسمان مى دوزيم؟ و دست به سوى آسمان بلند مى كنيم؟ مگر العياذ باللّه خداوند در آسمانها است؟

 ‏ اين سؤال را در عصر ائمه هدى(عليهم السلام) نيز مطرح كرده اند، از جمله مى خوانيم كه «هشام بن حكم» مى گويد: زنديقى خدمت امام صادق (عليه السلام)آمد و از آيه الرّحمنُ عَلَى الْعَرشِ اسْتَوى سؤال كرد.

از برون، طعنه زنى بر بايزيد                                      از درونت ننگ مى‏داردیزید!

قياس رهزن

گفته مى‏شود: نخستين كسى كه بر اساس قياس و راى خود عمل كرد شيطان بود; در حالى كه قياس كردن مبتنى بر احاطه بر همه جوانب مطلب است و او چنين احاطه علمى نداشت. شيطان گفت من براى آدم سجده نمى‏كنم، چون از او بهترم; زيرا آفرينش من از آتش و خلقت وى از خاك است: «خلقتنى من نار وخلقته من طين‏» ⁽⁷⁾ .

شيطان بر اساس حس، طبيعت و تن را مورد ارزيابى قرار داد ولى خداوند بر مدار عقل پاسخ مى‏دهد كه اولا معيار ارزش به تن نيست. بلكه به روح است و ثانيا حضرت آدم كه مسجود قرار گرفت، براى اين نبود كه از خاك خلق شد، بلكه براى آن بود كه روح الهى در او تجلى كرد.

آيا قوانين پيشرفته بشرى مى تواند كمال بشرى را تامين كند؟

برخى مى گويند: بشر در طول تاريخ خود با تجربياتى كه كسب كرده مى تواند به نقطه اى برسد كه با قوانين پيشرفته اى كه وضع مى كند سعادت بشر را تاءمين نمايد؛ زيرا مشكلات را به خوبى شناخته و در راه حل هايى كه براى آنها ارائه مى كند مى تواند به موفقيت نهايى برسد.

اما؛

1- بشر بدون كمك از وحى و عالم غيب نمى تواند مصالح واقعى و حقيقى خود را درك كند و در نتيجه نمى تواند راهكارهاى اسلامى را براى خود ارائه دهد.

2- مصالح گروهى يا شخصى در بسيارى از مواقع مانع تدوين قانون جامع است و اين كار تنها از كسانى برمى آيد كه از مقام عصمت برخوردار باشند.

3- از آن جهت كه اختلاف سليقه ها و برداشت ها وجود دارد ، لذا رسيدن به وحدت قانونى امكان پذير نيست .

explorer blog

كد آهنگ

كد موسيقی